De Nederlandse PIN debitcard

Wat de PIN-licentie kost

De licentie kent drie kostensoorten: een eenmalige toetredingsfee, een jaarlijkse fee per product en een fee per transactie. Een nieuwe licentiehouder betaalt € 50.000 om toe te treden.

Twee rollen, twee licenties

Currence rekent de jaarfee per product af. Een bank die zowel kaarten uitgeeft als transacties verwerkt, heeft dus twee licenties nodig: een als issuing bank en een als acquiring bank. De volumefee wordt aan beide kanten geheven, tegen hetzelfde tarief van € 0,0026 per transactie.

Bij een groepslicentie betalen de aangesloten banken samen € 6.000 per product per jaar. Vanaf drie deelnemers is dat goedkoper dan drie losse licenties.

Vaste kosten tegenover variabele kosten

De opbouw van de licentie kent een vaste en een variabele kant. De toetredingsfee en de jaarfee staan los van het aantal transacties; de volumefee loopt er lineair mee mee. Voor een licentiehouder betekent dat een dalende kostprijs per transactie naarmate het volume stijgt.

Wie weinig PIN-transacties verwerkt, draagt de vaste kosten over een kleine noemer. Bij één miljoen transacties per jaar kost de volumefee € 2.600, evenveel als de jaarfee en de toetredingsfee samen over een korte looptijd. Bij tien miljoen transacties verdwijnen de vaste kosten in de marge.

Waarom het uitmaakt

De volumefee van 0,26 cent per transactie is verwaarloosbaar naast wat een acceptant per PIN-transactie aan zijn acquirer betaalt. De schemekosten zijn dus niet de verklaring voor het tarief op de factuur. Die zit in de marge van de acquirer en in de verwerkingskosten.

De toetredingsfee van € 50.000 werkt wel als drempel. Een scheme met zulke tarieven krijgt geen tien nieuwe deelnemers per jaar. Dat is ook niet de bedoeling.

Wat een scheme met die licentie doet

Currence beheert het merk en de regels. De banken voeren uit. Die rolverdeling verklaart waarom de licentie apart wordt afgerekend van de verwerking: de schemebeheerder verkoopt geen transacties, hij verkoopt het recht om onder de naam PIN te werken.

Daar hoort een regelset bij waaraan alle licentiehouders zich houden, zowel aan de uitgevende als aan de verwerkende kant. Doordat beide kanten dezelfde regels volgen, weet de acceptant wat een geslaagde PIN-transactie waard is, ongeacht bij welke bank de kaarthouder zit. Dat is precies waar een scheme voor bestaat.